چت در تلگرام

رابطه رقص کردن و مغز

میلیونها آمریکایی یا برای سرگرمی و تفریح و یا بطور حرفه ای رقص می کنند. چند نفر از افرادی که رقص باله، Fox Trok، Break و یا Line انجام می دهند، از اینکه چیز خوب  مثبتی را برای بدنشان و یا حتی مغزشان انجام می دهند مطلع هستند؟ در واقع، رقص کردن چنان تاثیرات مثبتی روی مغز دارد که امروزه از آن برای درمان بیماران پارکینسون، نوعی ناهنجاری عصبی-حرکتی پیشرفته، استفاده می شود.

دانیل تارسی (Daniel Tarcy)، MD، پروفسور HMS عصب شناسی و مدیر مرکز ناهنجاریهای حرکتی و بیماری پارکینسون (BIDMC) می گوید: “جای هیچ سوالی نیست که در این که موسیقی تاثیر تحریک انگیزی روی فعالیت فیزیکی فرد دارد و معتقدم که این حتی در مورد رقص هم صدق می کند.”

حرکات محرک و مهیج

تا چند سال اخیر دانشمندان توجه چندانی به تاثیرات عصب شناسی رقص نداشتند تا اینکه محققان شروع به بررسی انسجام و همبستگی ذهنی پیچیده ای که رقص کردن نیاز دارد را کردند. در سال ۲۰۰۹ در مقاله ای در مجله Scienctific American یک دانشمند عصب شناسی دانشگاه کلمبیا به این نتیجه رسید که موسیقی به همزمان سازی نیاز دارد و حرکت کردن مخصوصا رقص کردن شامل “Pleasure Double Play” می باشد. موسیقی قسمت های پاداشی مغز را تحریک می کند ولی رقص کردن مسیرهای احساسی و حرکتی مغز رافعال می نماید.

در حالی که بعضی تحقیقات نشان داده اند که رقص کردن چه قسمتهایی از مغز را فعال می کند، تحقیقات دیگر بررسی کرده اند که چگونه اجزای فیزیکی رقص کردن ساختار و عملکرد مغز را تغییر می دهند. به عنوان مثال، اکثر تحقیقات در مورد فواید رقص کردن روی فعالیت فیزیکی نشان می دهد که فایده های رقص کردن این است که قدرت حافظه بهبود یافته و ارتباط دهنده های عصبی مغز تقویت می شوند.

در مطالعه ای در سال ۲۰۰۳ در مجله New England Journal of Medicine محققان در دانشکده پزشکی آلبرت انشتین به این نتیجه رسیدند که رقص کردن می تواند سلامت مغز رابهبود ببخشد. در این مطالعه، تاثیر فعالیت های اوقات فراغت روی خطر ابتلا به زوال عقل کاهش می یابد.

در یک مطالعه دیگر در سال ۲۰۱۲ محققان دانشگاه State Minot در داکوتای شمال دریافتند که رقص به سبک لاتین، زومبا، اخلاق و رفتار فرد و دیگر مهارتهای رفتاری مثل تشخیص بصری و تصمیم گیری را بهبود می بخشد. تحقیقات دیگر نیز نشان می دهند که رقص کردن استرس را کاهش داده و میزان هورمون نشاط و شادی یعنی سروتونین را افزایش داده و باعث می شود تا رابطه های عصبی جدیدی مخصوصا در قسمتهایی که در عملکرد اجرایی، خافظه بلند مدت و تشخیص مکانی درگیر می باشند، ایجاد شود.

حرکت به عنوان درمان

رقص کردن روشی درمانی برای معالجه بیماران مبتلا به پارکینسون می باشد. بیشتر از یک میلیون نفر در کشور آمریکا مبتلا به این بیماری هستند و بر طبق سازمان بیماران پارکینسون هر ساله ۶۰۰۰ نفر به این جمع اضافه می شوند. در بیماری پارکینسون نوعی ناهنجاری سیستم حرکتی وجود دارد که در آن سلول های مغز تولید کننده دوپامین از بین می روند. دوپامین یکی از اجزای اصلی سیستم مغز برای کنترل حرکت و هماهنگی می باشد. با تشدید بیماری پارکینسون، تعداد قابل توجهی از این سلولها می میرند و میزان دوپامین موجود در مغز را کاهش می دهند.

سازمان بیماری پارکینسون علایم اولیه این بیماری را چنین ذکر می کند:

حرکات کند بدن، سفتی و حشکی اندام ها، لرزش و عدم تعادل و هماهنگی.

و رقص کردن می تواند این علایم را کاهش دهد. تارسی (Tarcy) می گوید: “بیشتر این یک تحقیق مشاهده ای است نه علمی، ولی در آن ثبات وجود دارد.”

Tarcy معتقد است که رقص کردن یک نوع محرک شنیداری و ریتمیک (RAS) می باشد. در این تکنیک، یک سری ریتم ثابت برای بیماران اجرا شد و از آنها خواسته شد تا مطابق ریتم حرکت کنند. مطالعه روی این بیماران و دیگر بیماران مبتلا به ناهنجاریهای جرکتی نشان داد که رقص کردن بطور قابل توجهی باعث بهبود در راه رفتن و عملکرد اندامی بیماران می شود. اگرچه مقایسه علمی جز به جز RAS با رقص و یا موسیقی صورت گرفته است با این حال Tarcy عقیده دارد که اگر افراد مبتلا به پارکینسون یک ریتم ثابتی را دنبال کنند، می توانند هم بهتر صحبت کنند و هم بهتر راه بروند.

حرکات مکملی

پیتر واین (Peter Wayne) دانشیار HMS پزشکی در بیمارستان Osher Center of Integrative Medicine at Brigham and Women در مورد تاثیرات بالینی ذهن و بدن و تمرینات دارویی جایگزین/مکمل روی بیماران با شرایط بیماری مزمن مطالعه ای را انجام داده است. او آزمایشات بالینی را انجام داده تا درستی تاثیرگذاری Taichi را روی بیماران پارکینسون و دیگر ناهنجاریهای تعادلی بررسی کند. Taichi ورزشی رزمی در چین می باشد که زمانی از آن برای دفاع شخصی استفاده می شد، اما امروزه از آن بعنوان تمرین و درمان نیز استفاده می کنند. Wayne معتقد است  که Tai Chi نوعی رقص رسمی و منظم می باشد. او می گوید: “هدف تحقیق ما این است که از تمرینات سنتی بهره بگیریم چرا که در آنها ارتباط بین ذهن و بدن بطور ناآشکار دیده می شود و Tai Chi یکی از این تمرین ها است که ما توجه می کنیم چرا که فواید آن روی تعادل و ساختار ذهن شناخته شده می باشد.”

Wayne بیان می کند که تحقیقات ثابت کرده افراد مسنی که مستعد به زمین افتادن هستند و یا افرادی که ناهنجاریهایی مثل پارکینسون را دارند، با انجام دادن ورزش Tai Chi می توانند آن رفتارها را کاهش دهند. چرا که Tai Chi قدرت انعطاف پذیری و همچنین عملکرد شناختی آنها را افزایش می دهد.

در سال ۲۰۱۲ در مجله New England Journal of Medicine چنین تحقیقی به چاپ رسید. در این تحقیق، یک گروه محقق به سرپرستی دانشمند موسسه ی Oregon Research به این نتیجه رسیدند که Tai Chi باعث تعادل بهتر افراد شده و از به زمین افتادن بیماران مبتلا به پارکینسون جلوگیری می کند.

بعد از شش ماه افرادی که Tai Chi را هفته ای دو بار انجام می دادند، نسبت به افرادی که تعلیم وزن  می دیددند و یا حرکات کششی انجام می دادند، از لحاظ فیزیکی قوی تر بودند و تعادل بیشتری داشتند. بطور میانگین، افرادی که Tai Chi انجام می دادند تعادلشان دو برابر بهتر از افرادی بود که وزنه برداری می کردند و چهار برابر بهتر از آنهایی که حرکات کششی انجام می دادند.

Wayne معتقد است که احتمالا Tai Chi برای مبتلایان به پارکینسون فواید دیگری هم داشته باشد. او می گوید: “در بیماران پارکینسون و افراد مسن و حتی آنهایی که کمبود حرکتی دارند، تمرین کردن آگاهانه Tai Chi می تواند واقعا جنبه جبران کننده داشته باشد و حرکات آنها را بهبود بخشد.”

BIDMC تحت نظارت تارسی (Tarcy) چندین برنامه شامل Tai Chi، Zumba، Yoga و Drumming طراحی شده اند تا به افراد کمک کند علایم بیماری پارکینسون را کنترل کنند. اگر چه هنوز مشخص نیست تا چه حد این برنامه ها می توانند برای بیماران مفید باشند، اما Tarcy معتقد است که شواهدی وجود دارد که نشان می دهد که فعالیت هایی مثل رقص کردن و Tai Chi از پیشرفت بیماری جلوگیری کرده و باعث بهبود تحرک روزانه افراد می شود.

 

منبع: Harward Medical School

نظرات

دیدگاه بگذارید

اولین فردی باشید که نظر می دهید

avatar
wpDiscuz